Erik en Miekes Blogstek

Registan square, Samarkand, a photo by erikenmieke on Flickr.

Afgelopen week een paar dagen met mijn vader naar Samarkand en Buchoro om de historische roots van de Tadzjieken te bekijken.We hadden een geweldige tijd en zagen heel veel eeuwenoude gebouwen die met prachtige mozaïeken versierd waren. Veel van deze gebouwen stammen uit de tijd dat Nederland nog volop in de middeleeuwen zat. Op de foto zie je een panorama van Registon plein met er omheen drie madrasses. Toen we in de linker madrasse waren, vroeg een bewaker me of ik (tegen een kleine betaling) een van de minaretten wilde beklimmen en dus stond ik even later bovenop een van de torens met prachtig uitzicht over de stad.

Vandaag begint het nieuwe schooljaar en dus is Jop na meer dan drie maanden vakantie vieren onderweg naar school. Dit was ook de eerste keer in drie maanden dat we hem wakker moesten maken want normaal gesproken staat hij tussen zes en half zeven zelf naast zijn bed.

Vandaag in de Telegraaf: Tadzjikistan heeft de hoogste vlaggenmast ter wereld. De vlag hebben we nog niet zien wapperen maar dat zal de komende tijd wel gebeuren want op 9 september is het land 20 jaar onafhankelijk.

Vandaag lekker naar een riviertje in de bergen gewandeld. Er stond een behoorlijke stroom maar de rivier was niet al te diep en dus konden we te voet oversteken. Een heel avontuur voor de kids.

We hebben de wiebelbrug op de achtergrond overgestoken en gaan nu op zoek naar ezels- en geitepaadjes.

Nienke en Ester voor de grote oversteek.

Ester en Jop vielen bijna om maar hadden de grootste pret.

Op woensdag hadden we een heerlijk dagje aan Iskandarkoel — het meer van Alexander. Alexander (Isakandar) is Alexander de Grote die hier met zijn troepen was. Volgens de overlevering verdronk zijn paard in dit meer en sommigen zeggen zelfs dat hij hier af en toe ’s nachts nog wordt gezien. Wij hebben genoten van de rust en de koelte.

, a photo by erikenmieke on Flickr.

Wij zijn heerlijk in de bergen en overnachten bij mensen in huis. Vandaag zo’n zeven uur gewandeld en dat ging goed zolang er genoeg stenen en rotsen waren om op te klauteren. En daar is hier geen gebrek aan.

Soms loont het om naar het Vlaamse journaal te kijken dat bij ons op BVN op primetime wordt uitgezonden. Vandaag kondigde een van de kopstukken in de Belgische politiek haar afscheid aan als voorzitter van de socialistische partij en in het interview dat volgde hoordde ik in één zin twee uitdrukkingen die ik nog niet kende. Op de vraag hoe het voor haar was om  veel kritiek uit de eigen partij te krijgen, zei Caroline Gennez:

In een partij waar men geen gensters slaat, missen sommigen de kans om te zwijgen

Van het eerste deel begreep ik niet veel totdat ik het opzocht. Het tweede stuk begrijp ik goed maar had ik nog nooit gehoord. Misschien komt dat omdat we in Nederland van jongs af aan leren om onze mening te geven en zwijgen niet altijd op waarde geschat wordt? Ik vind het in ieder geval een heel leuke positieve benadering van zwijgen. Wat dat betreft kunnen we nog veel van de Vlamingen leren (alhoewel ze er bij de S.P.A. dus ook moeite mee hebben).

Gisteren werd een van onze trainingscentra geopend door de Amerikaanse ambassadeur en de onderminister van gezondheidszorg en dus mocht ik ze een tour geven door het gebouw. Een fotootje en een artikeltje in de krant leveren het bewijs.

Ik sta helemaal links vooraan op de foto, een van de twee mensen zonder stropdas 🙂