Unilever timmert hier inmiddels hard aan de weg met de Turkse variant van Ola-ijsjes en in de vriezers in de supermarkten liggen dus Magnums in alle soorten en maten. Toch gaat onze voorkeur nog steeds uit naar de veel goedkopere en minstens net zo lekkere ijsjes van een lokale ijsfabriek die heel toepasselijk Eskimo heet. Het ijsje op de foto speelt in op de nostalgische herinneringen die veel mensen hier aan de Sovjetunie hebben. Vandaar de hamer en sikkel en de afkorting USSR.
Op het Youtube-kanaal van Eskimo (dat hier in het land niet te zien is omdat Youtube geblokkeerd is), staan een leuk en lekker knullig reclamefilmpje en een promotiefilmpje van de fabriek waarin je kunt zien hoe modern het eraan toegaat.
Ester en Mieke houden van zingen en nemen na het eten meestal wel even de tijd om dat samen te doen. Mieke speelt dan op onze oude Russische piano die we ooit nog voor 100 dollar gekocht hebben van een oude vrouw waarvan de kleindochter naar Israël geëmigreerd was.
Als Nienke bij ons is, gaan we meestal wel even naar de bazaar om stoffen te kopen. Het kopen van de stof is pas de eerste stap want daarna moet natuurlijk de jurk nog gemaakt worden. Er zijn heel wat naaiateliers maar de kwaliteit is wisselend.
Vandaag was het de “Dag van de Hoofdstad”, en daar hoort natuurlijk ook dans bij. Hier een kort clipje dat ik van dichtbij kon schieten.
Vlak voor het podium langs liep een brede straat en aan de overkant van de straat stond het publiek. Je kunt je voorstellen dat ik de enige persoon was die voor het oog van de televisiecamera de straat overstak en vlak voor het podium foto’s en een videootje ging maken. Het zou me niet verbazen als ik de komende dagen van mensen te horen krijg dat ik eindelijk mijn korte moment van roem heb gehad op de lokale televisie.
Vandaag stapte een 12-jarig jongetje met z’n vrienden in de nieuwe Toyota Camry van zijn vader, een Oezbeekse zakenman die chocolaatjes importeert uit Rusland. Hij ging achter het stuur zitten, startte de auto en gaf gas. MIeke reed net langs in onze 17 jaar oude Opel Astra toen hij de macht over het stuur verloor en plotseling de weg op schoot. Een harde knal volgde waarna Mieke al slippend de auto met moeite tot stilstand kon brengen. Beide zijdeuren en de achterkant van de Opel waren flink ingedeukt.
Er kwamen natuurlijk meteen een stuk of twintig mannen op af die ervoor zorgden dat de auto’s snel buiten het zicht van de verkeerspolitie in een zijstraatje geparkeerd werden en dat de vader van het jongetje gebeld werd (in die volgorde). De moeder, een behoorlijk gezette vrouw met een hoofddoek kwam ook aandraven en die kreeg een spontane paniekaanval toen ze de voorkant van de Camry zag, waarbij ze door omstanders moest worden ondersteund omdat ze in elkaar zakte.
Mieke, die gelukkig ongedeerd was, bleef heel rustig en belde me op om te komen. En dat deed ik dan ook. Op weg ernaartoe vroeg de chauffeur van ons project me of ik de verkeerspolitie wilde inschakelen. “Natuurlijk niet”, antwoorde ik, waarna hij goedkeurend knikte. Het is altijd beter om zulke dingen onderling op te lossen.
Ik vind het altijd weer interessant hoe er in zulke situaties gereageerd wordt.
Iedereen was blij dat niemand lichamelijk letsel had.
De jongen was helemaal overstuur en begon spontaan te huilen toen ik hem een hand gaf, waarna een buurman snel wat water in zijn gezicht gooide.
Verschillende mannen zeiden dat dit ongeluk “God’s werk” was. Dit is zo’n geaccepteerde uitspraak dat ze verbaasd opkeken toen ik antwoorde dat het me niet helemaal eerlijk leek om God hier de schuld van te geven.
De vader zei ook dat het natuurlijk “God’s werk was” dat het “nu eenmaal gebeurd was” en dat “alles prima in orde zou komen”, waarna de onderhandelingen begonnen over wie de deuk in m’n auto zou gaan repareren. Hij gedroeg zich daarbij heel rustig en waardig, alsof er inderdaad niets aan de hand was. Alles was erop gericht dat hij zijn gezicht niet zou verliezen ten opzichte van de buren. Of dat lukte weet ik niet (ik denk dat sommigen er stiekem wel lol om hadden dat zijn reserve-Camry een deuk heeft) maar hij wist in ieder geval de schijn op te houden.
Ondertussen vroeg ik me af hoe mensen in Nederland zouden reageren in zo’n situatie, maakte ik me zorgen om het lot van die twaalfjarige jongen, en dacht ik aan die keer dat ik als vijftienjarige jongen met de auto van mijn vader een deuk in de auto van een vriend van hem reed. De genadige reactie van die vriend bezorgde vandaag een glimlach op m’n gezicht en herinnerde mij eraan om ook genadig te reageren nu er een dikke deuk in onze auto zit.
Even geen foto, maar wel een kort berichtje. Vanochtend waren we al vroeg op om Nienke te verwelkomen die twee weken vakantie heeft! Heel erg fijn om weer bij elkaar te zijn. Vandaag gezellig naar de bazaar geweest, chicken korma gegeten en vooral even geluierd.
Morgen komt hier een groep van >10 meisjes helpen in een weeshuis voor gehandicapte kinderen en het wordt dus een drukke week voor Ester die voor ze gaat vertalen.
Dit licht zag ik vandaag toen ik de straat wilde oversteken. Wat te doen? Blijven staan of doorlopen? Het dilemma was des te groter omdat ik een uur eerder gezien had hoe een jongen van een jaar of twaalf keihard werd aangereden door een Lexus die door rood reed. Na de aanrijding lag hij op straat en bewoog niet meer.
Tadzjikistan is een bergachtig land met een rijke geschiedenis en cultuur, maar ook met veel armoede. Een kansarm land met veel kansen. Wij wonen in dat land. Lees en leef mee, bekijk foto's, en laat gerust een reaktie achter.
Sovjetunie-ijs
