Vandaag stapte een 12-jarig jongetje met z’n vrienden in de nieuwe Toyota Camry van zijn vader, een Oezbeekse zakenman die chocolaatjes importeert uit Rusland. Hij ging achter het stuur zitten, startte de auto en gaf gas. MIeke reed net langs in onze 17 jaar oude Opel Astra toen hij de macht over het stuur verloor en plotseling de weg op schoot. Een harde knal volgde waarna Mieke al slippend de auto met moeite tot stilstand kon brengen. Beide zijdeuren en de achterkant van de Opel waren flink ingedeukt.

Er kwamen natuurlijk meteen een stuk of twintig mannen op af die ervoor zorgden dat de auto’s snel buiten het zicht van de verkeerspolitie in een zijstraatje geparkeerd werden en dat de vader van het jongetje gebeld werd (in die volgorde). De moeder, een behoorlijk gezette vrouw met een hoofddoek kwam ook aandraven en die kreeg een spontane paniekaanval toen ze de voorkant van de Camry zag, waarbij ze door omstanders moest worden ondersteund omdat ze in elkaar zakte.

Mieke, die gelukkig ongedeerd was, bleef heel rustig en belde me op om te komen. En dat deed ik dan ook. Op weg ernaartoe vroeg de chauffeur van ons project me of ik de verkeerspolitie wilde inschakelen. “Natuurlijk niet”, antwoorde ik, waarna hij goedkeurend knikte. Het is altijd beter om zulke dingen onderling op te lossen.

Ik vind het altijd weer interessant hoe er in zulke situaties gereageerd wordt.

Iedereen was blij dat niemand lichamelijk letsel had.

De jongen was helemaal overstuur en begon spontaan te huilen toen ik hem een hand gaf, waarna een buurman snel wat water in zijn gezicht gooide.

Verschillende mannen zeiden dat dit ongeluk “God’s werk” was. Dit is zo’n geaccepteerde uitspraak dat ze verbaasd opkeken toen ik antwoorde dat het me niet helemaal eerlijk leek om God hier de schuld van te geven.

De vader zei ook dat het natuurlijk “God’s werk was” dat het “nu eenmaal gebeurd was” en dat “alles prima in orde zou komen”, waarna de onderhandelingen begonnen over wie de deuk in m’n auto zou gaan repareren. Hij gedroeg zich daarbij heel rustig en waardig, alsof er inderdaad niets aan de hand was. Alles was erop gericht dat hij zijn gezicht niet zou verliezen ten opzichte van de buren. Of dat lukte weet ik niet (ik denk dat sommigen er stiekem wel lol om hadden dat zijn reserve-Camry een deuk heeft) maar hij wist in ieder geval de schijn op te houden.

Ondertussen vroeg ik me af hoe mensen in Nederland zouden reageren in zo’n situatie, maakte ik me zorgen om het lot van die twaalfjarige jongen, en dacht ik aan die keer dat ik als vijftienjarige jongen met de auto van mijn vader een deuk in de auto van een vriend van hem reed. De genadige reactie van die vriend bezorgde vandaag een glimlach op m’n gezicht en herinnerde mij eraan om ook genadig te reageren nu er een dikke deuk in onze auto zit.